حسین حسینیان

اسناد وصیت نامه شهید «حسین حسینیان» شهید حسین حسینیان در قسمتی از وصیت نامه خود نوشته است: «این را بدانند که مجلس عزای من، مجلس جشن من است و هیچ اشکی برای من نریزید چون شهادت آرزوی من بوده است و خود این را خواسته ام.» نوید شاهد: شهید «حسین حسینیان» فرزند «عیسی»، 1 شهریور 1342 در تهران دیده به جهان گشود. این شهید والامقام 17 فروردین 1361 به فیض شهادت نائل آمد. بخش هایی از وصیت نامه شهید حسینیان را می خوانیم. در مجلس عزایم گریه نکنید! خداوند! شکرگزارم که در طول زندگی کوتاهم به من لطف کردی و مرا در برابر لغزش ها و انحراف ها یاریم کردی. پدر و مادر عزیزم! می خواهم که در مجلس عزایم به هیچ عنوان گریه نکنید که من آرزویم این بود که در راه خدا شهید بشوم و این را بدان که اگر چنین آبرویی داشته باشم و شهید شده باشم، خدا در قرآن فرموده: «ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون»، مپندارید آنان که در راه خدا شهید می شوند مرده اند بلکه زنده اند و نزد پروردگار خود روزی می خورند. شهادت آرزوی من بوده است از تمامی برادران و خواهران عزیز و امت شهید پرور ایران می خواهم که رهبر عزیز، خمینی بت شکن زمان را تنها نگذارند و همیشه و در همه مراحل دنباله رو او باشند. این را بدانند که مجلس عزای من، مجلس جشن من است و هیچ اشکی برای من نریزید چون شهادت آرزوی من بوده است و خود این را خواسته ام. به امید پیروزی حق بر باطل «والسلام »